کوره راهمان خاکی تر از تنهایی بین دو ستاره بود

تقلایمان در زندگی

همان مرداب

همان باتلاق را می گویم!

آری!

درونش ذوب شدیم

و هر نفسمان شعله اش را

دو صد چندان کرد

تا حدی که

. . . . .

نمی دانم چقدر است!

انگشتان دستم

تای شمردن ندارند!

دستی به کمک می طلبم!