بغض باید کرد و گریست!

لیک لبخندی می زنیم

از سر کراهت رخوت آلود جسمانی

کاش داد می زدیم.

شاد فریاد رسی میبود.

می آمد

و می بردمان.

باز هم

باز هم

گهگاهی می گذرم                                  ـ بانو ـ

نمی دانی. . .

به چه حالی. . .

حال و احوالم نامیزان شده است

متمایل به چپ

می گذراندمان

زمان

را

می گویم!

ولی به چه حالی. . .

لیک

چاره ای نیست

بازهم بازدممان مزه میدهد

سیگارآلود

ولی به چه حالی

                                                  ـ بانو ـ

از دوباره شده ام!