می شود جور دیگر دید

شنید و رفت

به

دیار باقی

ندانسته ، دانسته

مُرد

مُردن را

تجربه آلود

زمزمه کرد

مزمزه کرد!

و گاهی تف!

به زمین،

یا آسمان

و فرود آورده دید!

صورت در هم شکسته ی سکته آلودِ ماتم زده ی

خسته.

و در آخر سکوت غریبانه ی ندای وهم آلودِ

شرّا شرِّ آب

بعد از ندای

لا اله الا الله

دستهای مردم

و خاک نمور!

و باز آغاز بازنگری نو

در اندیشه های بی فلسفه ی

                                     رذل آمیز بشری!

چرخ گردون ما

           خلافه عقربه های ساعت را گُم

کرده است

گٌم!

و می چرخد و می چرخاند در جا زدن

و جا ماندن را

و سرلوحه ی ما شده است

                                 و یا شده ایم

و یا کرده اندِمان از گذشته!

همچون اعراب جاهلیت

                              و یا اسقف اعظم

و که

گالیله است؟

من،ما. . .

و این بار نوبت آتش

و ما ابراهیمیان

                   در فکر گستان سالهاست

که می سوزیم.

ناز شصتت دنیا

چرخ و واچرخی

گریزگاهت این بار دره ای است

خشم آلودتر از برزخ

سردتر از روزهای بی کسی شبانه

و گرمتر از آفتاب!

نمی دانم این بار

سر کدام کوچه نظاره گر مایی

قبطه می خوری یا سرخورده

یا بازی جدید

تا آخر روز

و حتی شب

بین نگاه های آخر

و شاید بوسه ای شبانه

شهوت روزانه ات را روانه می کنی

تا مگر

دامی

دامی

دامی

نه شاید این بار

اشتباه از ماست

و شاید

اشتباه از ماست!

اما

این بار

نه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!